نمیدونم این دنیا چه مرحله ایی از سیر روحانی قطره ایی از وجود اقدس الهی است که در کالبد ما به امانت گذاشته شده است! ولی این رو خوب میدونم که دنیای فانی قطعا ابتدا وانتهایی دارد که این ابتدا و انتها حتما به جایی وصل هستن وادامه سیر تکامل این امانت الهی است ودر انتها این قطره باید به اقیانوس لایتناهی الهی وصل شود.

این افکار این روزها صبح تا شب با من است که با این عمر زودگذر دنیا چه باید کرد .آیا باید نشست ومنتظر عبور این مرحله بود؟ یا باید تلاش کرد و دنیا را برای دیگران ساخت؟ اگر به فکر دنیا باشم قطعا به شهوات جسم دنیایی مبتلا می شوم.چه باید کرد؟

این جسم سنگینی که روزانه دارم به دوش می کشم جز غوطه ور کردن من در منجلاب دنیا کاری دیگر برای من کرده است؟

چرا باید در این قفس محبوس بمانم وچه موقع باید رها شوم ؟بنظرم آزمون سخت مرحه زندگی دنیایی تحمل کردن زندگی در این قفس جسمه.

حضرت آدم حق داشت که وقتی پا بر زمین گذاشت شب وروز گریه کرد.